Како у древним хришћанским храмовима, тако и у данашњим, олтар је од остатка храма увек био одвојен нарочитом преградом. У старини то је била само ограда, или низ стубића са пречагом која их повезује, и са једним редом икона изнад. Временом се од ове ниске преграде развио висок зид, у потпуности прекривен иконама, распоређеним у неколико спратова. Добио је назив иконостас. Свети Симеон Солунски, који је у четрнаестом веку написао посебно дело o храму, још ништа не спомиње o савременом високом иконостасу. Из тога се изводи закључак да се данашњи високи иконостас није појавио пре петнаестог или шеснаестог века. Ипак, постоји предање да је већ прилично високе иконостасе увео Свети Василије Велики, како би они помогли чувању молитвене пажње свештенослужитеља. На иконостасу, као и на самој олтарској огради, праве се троја врата, од којих се средња, шира, називају „светим“ или „царским“ (зато што кроз њих, у светим даровима, улази Цар Славе Христос) и нешто ужа северна и јужна, која се називају ђаконским, зато што кроз њих за време богослужења стално улазе и излазе ђакони. Кроз царске двери обављају се само најсвечанији изласци.
На иконостас се стављају четири такозване престоне (грч. δεσποτικές) иконе: десно Господња, а лево Богородичина, које су се првобитно налазиле на стубовима олтара. Десно од Господње иконе се раније налазила икона светога коме је посвећен храм, што је и данас пракса на Светој Гори и у словенским црквама. Данас се на то место ставља икона Претече, а лево од Богородичине иконе, на место где се некада налазила икона Претече, икона светога коме је посвећен храм. У зависности од висине иконостаса, изнад ових наведених (икона) долази ред икона дванаест великих празника и Деисис, а на врху распеће Христово, поред којег се налазе Богородица и Свети Јован Богослов.
Преко царских двери, унутар олтара, качи се завеса (грч. καταπέτασμα– катапетазма), која се у богослужбеним књигама, у односу на царске двери као спољашње, понекад назива и „унутрашњом завесом“, односно „горњим дверима“, или „унутрашњим дверима“. Склањање завесе означава откривање свету тајне спасења, као што отварање самих царских двери означава отварање људима улаза у Царство Небеско.